vrijdag 12 augustus 2016

Eat'n Greet - een social event in Leuven

Daar zat ik dan in mijn groot tijdelijk huis met mijn twee katten, wiens namen ik steeds door elkaar bleef halen.

Vroeger lachte ik er al eens mee, dat ik een crazy old lady zou worden. Nou, oud ben ik nog niet. Het andere ga ik niet tegenspreken. Men zegge dat genialiteit en geschiftheid dicht tegen elkaar aan leunen. Wel, dan ga ik voor genialiteit!

Een vaststaand feit is dat ik graag kook. Ik merkte echter dat ik steeds minder en minder de kookpotten vuil maakte en me slechts te goed deed aan een combinatie van ingrediënten, dat je nauwelijks een coherent gerecht kon noemen. Wat was er aan de hand?

Ik besefte dat ik niet meer zo graag voor alleen mezelf kookte. Onderweg, tijdens het reizen, heb ik behalve tijdens de kookworkshop in Thailand, amper gekookt. Laat ik dan voor anderen weer beginnen koken, dan is hier ook wat meer leven in huis.

Ik bedacht me dat ik vroeger eens een 'komen eten' had willen organiseren met vreemde mensen. Leuk toch, zo eens een onbekende aan uw tafel, dan leer je weer wat mensen kennen. Ik merk dat ik 'nieuwe' mensen miste in mijn leven. Tijdens het reizen ontmoette ik dagelijks nieuwe mensen, maar nu opeens viel dat weg.

Als ik beide nu eens zou combineren? Koken, nieuwe mensen, maar ook nog bekende mensen, want ik kook ook heel graag voor vrienden. En zo ontstond het idee van wat nu "Eat'n Greet" heet.





Ik nodigde 3 vrienden uit en zij moesten op hun beurt een 'onbekende' meebrengen. Het zou voor leuke gesprekken aan tafel zorgen, maar nog steeds in een vertrouwde sfeer, dus geen vervelende stiltes tussendoor. Voor de onbekenden zou de stap ook niet al te groot zijn, want er is steeds iemand vertrouwd aanwezig. De gastvrouw of -heer zorgt voor het eten, iets simpel weliswaar, het draait nog steeds om de *eat* en *greet* en niet zozeer om de *cook*; en de gasten zorgen elk voor een flesje drank.

En zo geschiedde! De avond was een succes. Er werd gegeten, gedronken, gelachen en op het einde van de avond werden kussen en knuffels uitgedeeld. Er werd ook al meteen een nieuwe datum vastgelegd voor een tweede editie.

Intussen is Eat'n Greet 2.0 ook al achter de rug.
Toen ik eerder deze week de volle tafel (intussen waren we met z'n 12'en) zag, vol druk pratende en lachende mensen, vulde mijn hart zich met geluk en ik kon een brede glimlach niet onderdrukken. Het deed me plezier om te horen dat mensen écht van de avond en van het concept genoten.

In september hoop ik Eat'n Greet 3.0 te kunnen organiseren. Als de 4 laatste 'onbekenden', doch intussen niet meer zo onbekend, op hun beurt een onbekende meebrengen, zal de tafel 16 koppen tellen. Iemand die zich geroepen voelt om 16 man te ontvangen? Voor de laatste editie zijn we met z'n 4'en samengekomen de avond voordien en dat draaite uit op een gezellige kookavond.

Volg de pagina op Facebook en als je graag eens als onbekende mee aan tafel schuift, stuur maar even een bericht via Facebook of via het contactformulier op de blog.


zaterdag 23 juli 2016

Dialoog met mezelf - vrijheid

(Geschreven op de Nationale Feestdag)
Wat is er heerlijker dan schrijven over vrijheid op een vrije dag? En zelfs op een dag dat anders niet eens een vrije dag is. 
Leve de vrijheid. Vive la liberté! Op de dag dat België “vrij” werd. Hoe symbolisch toch?!

Wat voor mij vrijheid betekent, kan haaks staan op wat het voor jou betekent. En omgekeerd. Hoewel, dit thema zal best wel wat overeenkomsten vertonen. Je hoort niet snel zeggen dat vrijheid voor iemand betekent ‘gaan werken’. Tenzij ie zanger of schilder of één of ander artistiek wonder is. En aangezien ik niet gezegend ben met talenten waar anderen voor betalen, hoor je mij die stelling nog niet snel beweren. Of ik zou van mijn passies mijn beroep moeten maken. Maar hoop doet leven.
Laat ik even stilstaan bij het feit dat er op deze wereld nog steeds mensen rondlopen die niet écht ‘vrij’ zijn. Slavernij is weliswaar al enige tijd afgeschaft, maar toch zijn er vrouwen of kinderen die niet van dit geboorterecht genieten. Om dan maar te zwijgen over diegenen die van hun vrijheid beroofd zijn en hun dagen slijten tussen 4 celmuren. Terecht of niet, dat is de vraag. Compassie heb ik voor beiden.

Weten waar ik straks kan slapen. Me veilig voelen. Geen honger of dorst lijden. Middelen hebben om in al deze behoeften te voldoen, zonder ervoor te moeten vechten. Die zekerheid, is dat dan geen vrijheid? Lijkt me wel. En toch voel ik me niet vrij. En nu komt Maslow met zijn behoeftentheorie en maakt me wijzer.

Heb ik dan zoveel meer dan een ander dat ik veel meer nood heb aan de verwezelijking van een hogere behoefte op die piramide? Nee...ik heb waarschijnlijk zelfs vele minder. Of moet ik dat ‘hebben’ misschien herdefiniëren? Ja dat is het. Ik bezit veel minder dan mijn onmiddelijke medemensen, maar tegelijk ook zoveel meer. Door uit te geven, heb ik mogen ontvangen. Het is waar wat ze zeggen: “travel is the only thing you buy that makes you richer”

En zo dus besef ik dat ik het slachtoffer ben van mijn eigen groei. Ik ben al zoveel vrijer dan elke pendelaar op mijn trein en toch voel ik me het meest gevangen. Waarom wilt een mens toch altijd meer? Het is nooit genoeg. Wanneer je een hond een been geeft, ga je die na een poos toch ook niet wegnemen? Eens je die zoete nectar geproefd hebt, dan smaakt niets zo zoet meer. Kan ik dezelfde prikkels en emoties ook binnen de comfortzone ervaren? Als jij het antwoord voor me hebt, daar wil ik poen voor neerleggen.

Vrijheid kan ik misschien in de kleine dingen zoeken. Vrijheid is voor mij dan niets *moeten*. Wat moet ik hier toch altijd zoveel. Kan ik niet gewoon even zijn en enkel moeten ademen? Er is wat herprogrammering in de bovenkamer nodig. Ik *moet* mijn moetes omzetten in *willes*. Ik wil dagelijks mezelf naar het werk sleuren; ik wil dagelijks in de file staan of ik wil me dagelijks op de trein voelen alsof ik in een bokaal augurken ben beland. Aan zuurte geen tekort. En ook ook niet aan absurditeit.

Vrijheid in voelen en denken. Zonder vooroordeel en meningen aan de laars lappend. Ik mag me zo voelen en denken over het leven. Ik ben wat ik denk en ik ben wat ik doe. Ben ik een kuddekoe?

Toevallig was er gisteren een volle maan, die een einde brengt aan een periode van twijfel (cfr. de astrologen op google). De periode die weldra begint zou de vrijheidsdrang stimuleren. In mijn Paulo Coelho agenda staat de maand augustus in het teken van vrijheid. Ik geloof in tekens. En ook in de kracht van de geest, van visualisaties, affirmaties en autosuggestie. Maar vooral in de kracht van het universum. Ik geloof dat je datgene van het universum ontvangt wat je nodig hebt, niet eerder of later, maar exact op moment dat je het van doen hebt.  Vrijheid in geloof. En geloof in Vrijheid. 

dinsdag 12 juli 2016

Schrijven als therapie - LOSLATEN

Los = niet vast, vrij, open
Loslaten = vrijlaten, open laten, niet vasthouden

Loslaten kan je op 2 manieren doen. Enerzijds kan je iets loslaten en laten vallen waardoor het verdwijnt of je kan het loslaten en gewoon laten zijn. Noem het de figuurlijke handpalm die je al dan niet omdraait bij het ‘los’laten. Het lijkt me beter om wat ons niet dient los te laten, maar op een manier dat we er geen afkeer van hebben. We laten het gewoon zijn, maar het bestaat dan los van ons. We identificeren ons er niet (meer) mee.

Wanneer we denken dat we iets moeten loslaten, voelt het alsof het zoveel moeite gaat kosten. En dat maakt het moeilijker dan het werkelijk is. Als we het nu gewoon eens omdraaien en niet zeggen dat we iets moeten loslaten, maar eerder zeggen dat we er niet aan vasthouden. Dat klinkt meteen al heel anders in de oren. De verwachte moeite dat ons kost om ergens niet aan vast te houden lijkt kleiner dan de moeite om los te laten. We hebben namelijk schrik om dat wat we los te laten te verliezen. Want het heeft toch zo lang een deel van ons uitgemaakt. Wat blijft er dan over als we dat deeltje kwijt zijn? Wie zijn we dan nog? We houden dus nog liever vast aan iets dat ons meer kwaad berokkent dan het los te laten en de leegte te ervaren. Het is zo donker in die leegte.

We kunnen het woordje ‘los’ ook even door ‘open’ vervangen. Wat we dan krijgen heeft meteen een heel andere connotatie. OPENLATEN. Als we ons hart en onze geest openlaten dan gebeurt er iets geks. Iets wat wij niet gewoon zijn. Dan vinden we rust. Als gedachten en gevoelens dan gewoon naar believen kunnen komen en gaan, dan gaan ze ons ook niet aantasten. We erkennen dat een gedachte of gevoel er is, maar we identificeren er ons niet mee. Het is niet van ons, wij zijn die gedachte of dat gevoel niet. Wanneer we de gedachte of het gevoel gewoon observeren en analyseren wat het met ons doet, maar zonder het ons eigen te maken, dan gaat verdwijnt het zo snel als het gekomen is. Je kan het zelfs zien als een vorm van onverschilligheid. De kunst is om die mate van onverschilligheid te ontwikkelen om evenwichtig te blijven, doch zonder sociaal onaanvaardbaar gedrag te vertonen.

Mijn reis – de innerlijke – heeft mij geleerd om afstand te nemen, noem het maar los-laten. Ik heb afstand genomen van de spullen die ik ooit ‘mijn’ spullen noemde, maar die amper iets met mij te maken hadden. Ik heb op een bepaalde manier ook afstand genomen van tijd en plaats. De tijdzone waar ik zo lang vertoefd heb, was niet langer de mijne. De aarde die ik lange tijd betrad, was niet langer mijn thuis. Ik reisde als het ware door tijd en ruimte. Tijd was gedegradeerd tot een moment waar ik van de ene plaats naar de andere zou reizen, alweer tijdreizen. Tussen die bepaalde momenten bestond de tijd niet. Ik leefde volgens het ritme van de aarde. Hoe het hoort. Hoe het ooit is geweest. 

De mens was ooit vrij. Nu denken wij enkel maar dat we vrij zijn. Maar in werkelijkheid zijn wij geketend door de maatschappij en nog erger...door onze geest. Ons denken is beperkt, onze verbeelding is beperkt. Wat als we onze geest nu eens loslieten, op dezelfde manier waarop we een hond loslaten, vrijlaten. We maken hem los van de ketting die rond zijn nek hangt. Vrijheid.

Vrijheid in denken, vrijheid in doen, vrijheid in spreken, vrijheid in voelen, vrijheid in zijn. Wie al deze vrijheden bezit is een gelukkig mens. Ik wil die mens zijn. En ik wil een voorbeeld zijn voor velen die vechten tegen gevangenschap, maar die er maar niet uit geraken. Maar om dat te zijn, moet ik mezelf misschien ook maar eens ontketenen en vrijlaten.  Misschien moet ik mezelf gewoon LOSLATEN. 

a.stan